Wedstrijdverslag: Halve Marathon Zwolle | Stefanie Jansen
12 juni, 2016

hmz16The day after. Ondanks dat ik als een soort Pinokkio de trap af loop, zit ik verder alleen maar met een grote glimlach na te genieten van de halve marathon. Wauw, wat was het geweldig om na vijf jaar weer aan de start te staan van het grootste hardloopfestijn in mijn eigen stad. Bands, DJ’s, fanfares in combinatie en duizenden toeschouwers langs het parcours maken deze wedstrijd een feest om te lopen. Het is zo leuk om van alle kanten je naam te horen. Euforie, trots, strijd en afzien. Je komt jezelf tegen tijdens zo’n afstand en de emoties wisselen elkaar af. Terug naar gisteren voor een verslag van de halve marathon van Zwolle. Bereid je voor: het is een enorm lang verhaal.

Voorbereiding
Na een goede, maar korte nacht (vroege vogels in huis), ben ik al voor zessen wakker. This is the day! Zolang naar uitgekeken en dan is het eindelijk zover. De spanning is aanwezig. En dan nog de hele dag wachten, want de start is pas om 20.15 uur. Die dag duurt dan best lang, kan ik je vertellen. Ik heb de uren weggekeken. Verder wel gewoon de zaterdagse dingen gedaan, maar liever start ik toch wat eerder op de dag. De hele week heb ik al liters water gedronken om het vocht in mijn lichaam op peil te hebben en proberen kramp tijdens de wedstrijd te voorkomen. Mijn ontbijt  uit een enorme bak havermout die ik met moeite wegkreeg, waarschijnlijk door de zenuwen. ’s Middags eet ik verspreid 6 pannenkoeken, waarvan 3 uur voor de start de laatste met tot slot een groot glas bietensap.

19.00 uur
Eindelijk, ik heb mijn racetenue aan en mag de deur uit. Met een tas warme kleding voor na de finish spring ik op mijn fiets richting Odeon, waar we met de loopgroep hebben afgesproken. Dat kan mooi nog voordat de 4 mijl start. Verkeerd gedacht. De start was al om 19.15 uur in plaats va 19.30 uur en ik liep overal tegen hekken aan in het centrum. Vanaf mijn huis richting de stad moet ik namelijk ergens het parcours oversteken om in de stad te komen. 19.30 uur bij Odeon ga ik niet meer redden. Hup, de fiets bij de Belgische keizer geparkeerd en lopen richting Odeon. Ik kom nog wat groepsgenoten tegen en samen dribbelen we rechtstreeks richting het station op een dribbeltempo. Zo, warm heb ik het in ieder geval wel. Bij de start aangekomen lever ik mijn tas in, eet mijn banaan en skip de megarijen bij de dixies en zoek een ander plekje op om mijn blaas te legen. Waar ik overigens niet de enige ben. (Een tip voor de bedrijven in het startgebied: een rondje veegwagen is geen overbodige luxe ;-)

Start
Tijd om nu echt in te lopen is er ook niet meer, het is al 20 uur. Ik vind een aantal groepsgenoten terug en we proppen ons achterin het startvak van de tijd die we verwachten te lopen. De zenuwen zijn allang weg en hebben plaatsgemaakt voor enthousiasme. We gaan beginnen! Pang! Het damesveld vertrekt ruim 7 minuten eerder, om de strijd tegen de mannen te vergroten. Na 7 minuten is het ook onze beurt. Althans, daarna nog ruim 5 minuten voordat we kunnen lopen. Als we de piepende startmatten passeren druk ik mijn Garmin aan. Let the game begin!

1-5 kilometer
Ik let erg op mijn tijd om niet te hard te starten. Dat is best moeilijk met iedereen om je heen die stuitert van energie. Wat veel mensen! We lopen de busbaan in, ik krijg kippenvel en een brok in mijn keel. Ik vind dit zo gaaf! Na vijf jaar doe ik weer mee. Ik geniet. Wel merk ik meteen de warmte en probeer steeds goed op mijn tempo te letten. Zodra we de stad binnenlopen staan mijn ouders langs de kant voor de eerste persoonlijke support (waarna er nog vele volgen). Het is heel erg druk op het parcours, vooral langs de Melkmarkt. Inhalen is dan ook onmogelijk. Mijn tempo loopt wat terug. Als we eenmaal voorbij de brug de binnenstad uit lopen, krijg ik iets meer ruimte en is er een klein windje. Ik zie dat ik steeds rond de 10.9 en 11.1 kilometer per uur loop. Prima voor het begin. de sponzen die uitgedeeld worden, pak ik gretig aan. Het is zo warm. Ik dep mijn gezicht wat voor wat verkoeling.

5-10 kilometer
Wanneer ik het 5 kilometerpunt passeer, zie ik dat ik daar ruim 27 minuten over heb gedaan. Ik hou dit tempo vast. We draaien de Wipstrikkerallee op. Het gaat best lekker. Vlak voordat ik de Hortensiabrug oploop, staat Martin langs de kant met meer familie. Dat geeft een boost. Toch blijft het niet mijn favoriet, de ‘berg’ op, want zo voelt het. Overal staat veel publiek, dat is zo geweldig. Van alle kanten hoor ik mijn naam en staan er vrienden, familie of bekenden. Je loopt er ook naartoe, je weet ‘hier staat die en die’. Op 53:34 kom ik bij het 10 kilometerpunt.

10 -15 kilometer
Eindelijk kom ik in een lekker ritme. Ik hou al sinds de start mijn groepsgenoot in het vizier. Dan lopen we samen, hij weer voor en dan ik. Ik ben halverwege het tweede rondje. Dat is overigens wel een dingetje, die drie rondes. Als je de eerste ronde gehad hebt moet je er nog 2. In mijn hoofd tel ik het ook echt zo af. Eindeloos lijkt het.. Ik kijk uit naar elk punt waar een bekende van mij staat aan te moedigen. Ondertussen word ik allang ingehaald door alle snelle lopers. Ik kijk op mijn horloge: 1.15 uur, 14 kilometer. Mijn zwager zou mij nog best eens kunnen inhalen. En ja hoor, zodra ik bijna bij mijn ouders langskom haalt hij me in. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf om hem aan te moedigen tot aan de finish (wat hij achteraf uiteraard niet heeft gehoord, haha). Hij is er gewoon al bijna. Ik roep mijn ouders want die zijn natuurlijk in de ban van die enorme snelheid. En daar loop ik weer de binnenstad in. Dat is gaaf, ik ga ineens stukken harder, zelf op die hobbelige klinkers. Alsof ik door het publiek word gedragen. Een grote schreeuwende menigte.

15-20 kilometer
Eenmaal de binnenstad door pak ik weer mijn ritme terug. Ik loop stug door en probeer iets van een versnelling in te zetten, al is het minimaal. Het enthousiaste zwaaien en lachen naar bekenden is al afgezwakt naar een vingertje en een glimlach. Ik zet mijn ‘raceface’ op. Blik op oneindig, letten op mijn arminzet en gaan (die raceface blijkt achteraf op foto’s overigens bijzonder angstaanjagend te zijn). Bij het 18 kilometerpunt loop ik op de Wipstrikkerallee tussen een aantal mannen die blijkbaar nog voldoende energie hebben. Volgens hen is het publiek wat ingedommeld en heeft het een opkikker nodig. Met een keiharde ‘Heeeeeeeuj Heeeeuj’ met bijbehorende opzwepende gebaren weten ze het enthousiasme van het publiek meteen aan te wakkeren. Oorverdovend en ook voor mij een mooie oppepper. Ik zie vriendlief staan en met een klein duimpje geef ik aan dat het goed gaat. Nu die verrekte Hortensiabrug op. Ik zak enorm in tempo terug en mijn bovenbenen branden. Au. Maar ik wandel niet. Ik zie op mijn Garmin 1:40. Ik moet echt een tandje erbij als ik die 1:55 nog wil halen. De laatste kilometers. Zodra de afdaling begint probeer ik te versnellen. Veel sneller zit er echter niet meer in. Die Wethouder Alferinkweg is ook een enorm lange weg. De laatste drinkpost laat ik aan me voorbij gaan. Hup, doorlopen.

20-21,1 kilometer
Nog maar 1 kilometer! Doorlopen Steef. Wat een ** eind. Wat heb ik respect voor hele marathonlopers. Ik loop onder het podium van de DJ door vlak voor Kerkbrugje die keiharde muziek draait. Letterlijk en figuurlijk. Ik krijg de rillingen. Kippenvel. Ik passeer mijn ouders voor de laatste keer. Kerkbrugje over, wat als een hele heuvel voelt. En de stad weer in. Ik versnel. Mijn Garmin geeft al 1:54 aan. Als ik die 1:55 uur wil lopen moet ik een flinke eindsprint maken. Dat wordt hem niet. Ik ‘vlieg’ de laatste honderd meters. De finish in zicht! Ik zag al dat mijn horloge op 1:55 stond, en de energie ontbrak dus ik kon er geen eindsprint meer uitpersen. I made it! Meer blij dat ik ein-de-lijk binnen ben in plaats van een euforisch gevoel. Ik zet mijn horloge uit en zie 1:56 staan. Sowieso een PR.

Knipsel

Volgende doelen
Bij de officiële uitslagen blijkt mijn uiteindelijke tijd 1:56:03 te zijn. Hardlopers zullen zich hier vast in herkennen, maar wat kun je van 4 seconden balen. Had ik toch nog maar net wat harder die eindsprint ingezet. Al met al toch mooi constant en 1:20 van mijn tijd afgelopen. The day after heerst de blijheid van het meedoen aan zo’n gaaf evenement en de energie die je ervan krijgt. Dan neem ik die Pinokkio-stijl voor lief. Ik heb die halve marathon toch maar mooi gelopen. Inmiddels heb ik me weer ingeschreven voor een aantal wedstrijden van 10 kilometer of korter. Daar ga ik voor. En ik ben van plan in oktober mee te doen aan de halve marathon van Meppel. Eén grote ronde en minder massaal. En niet geheel onbelangrijk: hopelijk wat minder warm. Erg benieuwd hoe dat mij zal vergaan. Zowel de wedstrijd zelf als het zonder groep-met-hetzelfde-doel trainen ervoor.

Eén ding is zeker: meedoen aan zo’n wedstrijd geeft zoveel energie en smaakt naar meer. Op naar hopelijk nieuwe PR’s!

IMG_8903


    4 reacties on “Wedstrijdverslag: Halve Marathon Zwolle”

    Rita

    12 juni 2016

    Mega trots op jou, super gedaan! ????


    Mieke

    13 juni 2016

    Steef,
    Echt goed gedaan meid, en zo prachtig geschreven! Wat ben je toch een topper en een nichtje om trots op te zijn!! ????????????


    Mieke

    13 juni 2016

    Hihihihi Allemaal vraagtekens, ik had er kusjes onder gezet!!


    Marjet

    15 juni 2016

    Superleuk Steef, heb t helemaal gelezen!
    Je motiveert mij ook weer met je verhaal om na terugkomst het lopen weer op te pakken!!